"Ukryte terapie. Czego Ci lekarz nie powie" Jerzy Zięba

Po publikację sięgnęłam w celu zgłębienia swojej wiedzy na temat naturalnych metod zapobiegania i leczenia chorób. Z działalnością pana Jerzego Zięby zetknęłam się na YouTube, gdzie ten dyplomowany hipnoterapeuta kliniczny prowadzi szereg wykładów (obecnie jest to 115 nagrań) o szerokim spektrum: choroby tarczycy,  witaminach i statynach, głodówkach leczniczych, a także o polskich szpitalach etc. Pan Zięba porusza najważniejszą kwestię każdego człowieka, a mianowicie zdrowe życie czy życie w zdrowiu. Jego nagrania skłaniają do refleksji i zachęcają do wprowadzenia pozytywnych zmian na korzyść zdrowia, a przede wszystkim do poszerzenia własnych horyzontów.

Ukryte terapie. Czego Ci lekarz nie powie nie jest lekką lekturką na jeden wieczór, gdyż pełni funkcję merytoryczną, występuje tu terminologia medyczna i żródła badań, ale jak autor podkreśla jest to pozycja dla pacjentów, rodziców, lekarzy i dbających o zdrowie. Warto ją posiadać w swojej domowej biblioteczce, by w razie potrzeby wracać do potrzebnych fragmentów. Już sam tytuł jest intrygujący, a co dopiero zawartość książki.

Autor skłania do refleksji, jaką rolę pełni medycyna w dzisiejszych czasach i na czym polega tak naprawdę zawód lekarza. Niezwykle trafny wydał mi się cytat przytoczony w książce: Doskonały lekarz to ten, który zapobiega chorobie, zwyczajny to taki, który potrafi chorobę wyleczyć, ten zaś, który chorobę tylko leczy, to żaden lekarz. Pan Zięba nie atakuje w żaden sposób lekarzy. Jego celem jest niesienie pomocy i zainspirowanie do zmian, jak sam pisze stworzenie dialogu między medycyną akademicką i nieakademicką. Ukryte terapie spełnia ten cel. Autor podkreśla jednocześnie, że każdy organizm różni się od siebie, inaczej reaguje i odradza podjęcia jakiejkolwiek terapii na własną rękę.

Jestem pod wrażeniem wymienionych przypadków wielu pacjentów, którzy chorując przewlekle czy to na cukrzycę czy na łuszczycę zostali wyleczeni bez stosowania środków farmakologicznych. Jeszcze większe wrażenie wywołały na mnie przedstawione fakty ze świata medycznego, a wiedza nie jest już strzeżoną tajemnicą zarezerwowaną tylko dla lekarzy czy farmaceutów.

W książce znajdziemy informacje na temat witaminy C, D, K2, A, E, minerałów, jodu, chorób tarczycy oraz tłuszczy. Najwięcej uwagi autor poświęca witaminom C oraz D, są to bezcenne ciekawostki! Np. z przytoczonych badań dr Roberta F. Cathcart dowiadujemy się, że nasz organizm po operacjach,  czy w stresie emocjonalnym, podczas wysiłku fizycznym zużywa więcej witaminy C i sposobem na określenie jej dawki w konkretnym momencie jest zjawisko tolerancji układu pokarmowego. Cierpiący na AIDS tolerują nawet 100 g wit. C dziennie! Witamina C ma zdolność do usuwania metali ciężkich z organizmu. Jeżeli cierpimy na niedobory magnezu toksyczność metali ciężkich jest stokrotnie wyższa!( Wit. C współpracuje z magnezem w procesie usuwania toksyn). Nikt mi wcześniej o tym nie powiedział, ani tym bardziej nigdzie nie wyczytałam takiej informacji. Ale to i tak kropla w morzu tego, co pan Zięba pisze na temat tej witaminy i w pozostałych rozdziałach książki. Nie widzę sensu w streszczaniu całej pozycji, to trzeba po prostu przeczytać.

Ukryte terapie to kompendium wiedzy, która została przekazana w przystępny i ciekawy sposób, bardzo podoba mi się styl narracji- nie gubiłam się w gąszczu informacji. Cieszę się, że natrafiłam na pana Jerzego Zięba, sięgnę na pewno po drugą część książki i liczę na kolejne sukcesy wydawnicze.

Na sam koniec mam pytanie do Was- czy wolelibyście być aktywnym uczestnikiem procesu terapeutycznego czy raczej pacjentem pasywnym? Co oznacza to dla Was?

"Królowe życia" Katarzyny Miller- bo wszystkie jesteśmy wspaniałe

Królowe życia pani Katarzyny Miller to pozycja na jeden wieczór. Jest to zbiór opowieści o kobietach z różnych środowisk, z bagażem życiowych doświadczeń, często traumatycznych. Każda kobieta jest inna, ale wszystkie łączy jedno- pragną żyć pełnią życia i być szczęśliwe. Wszystkie trafiają do pani psycholog. W grupie siła-  dzięki terapii dziewczyny odkrywają siebie na nowo i znajdują wsparcie w sobie nawzajem. 

Uważam, że jest to publikacja dedykowana dla osób interesujących się tematyką psychologiczną. Co prawda lekturę czyta się w mig, ale każda historia naszpikowana jest trudnym do przerobienia materiałem. 

Najważniejszym przesłaniem w Królowe życia jest moim zdaniem świadomość, że na życiowe zmiany nigdy nie jest za późno, zawsze można sięgnąć po pomoc- ba, nawet trzeba, bo w pobliżu znajdziemy osobę chętną do pomocy i nadrzędna sprawa- z przeszłością należy się rozprawić i ją pożegnać, by móc żyć tu i teraz.

Mamy 18 bohaterek, które są Królowymi życia. Maleństwo, grzeczna dziewczynka, niczyja, wojowniczka, śmiertelnie zakochana, artystka, wygnana z raju, twardzielka, promienna, zniewolona, święta, dziewica, naiwna, lolitka, uboga, kochanka, bezimienna, mądra. Te epitety zdradzają po części nad jakim aspektem pracowano podczas warsztatów. Podczas tych warsztatów dzieją się piękne rzeczy: Wreszcie pozwoliła sobie na poluzowanie samokontroli. Płakała długo, najpierw cicho, potem zawodząc głośno. Pozwoliła grupie zbliżyć się do siebie i utulić. W objęciach kobiet chlipała już jak małe dziecko, które powoli się uspokaja. Kiedy wytarła nos do sucha, powiedziała z mocą: Przyjeżdżam na następne warsztaty i już nie będę siedziała cicho w kącie. Taką przemianę przeszła Amelia- maleństwo. 

Najbardziej urzekł mnie jednak fragment dotyczący Marii, a w w tych słowach odnajduję wielkie przesłanie: Zaimponowałaś nam. Dużo od ciebie się nauczymy. Pokazałaś, że zdrowy, szanujący i kochający siebie człowiek nie ucieka przed bólem, rozpaczą, lękiem i gniewem, tylko przeżywa je w całej ich prawdziwości, a tym samym może je przekroczyć i sięgnąć do zasobów swej mądrości, mocy i miłości. Co spotkało Marię? Nie zdradzę tego, ale zachęcam do przeczytania.

Każda z przedstawionych historii skłania do refleksji nad sobą, własnym dzieciństwem, domem rodzinnym. Kryzys czy nieszczęście może spotkać nas we wszystkich etapach życia, o czym świadczą omówione epizody. Królowe życia stały się królowymi, ponieważ pracowały nad sobą. 152 strony o kobietach iw szczególności dla kobiet. Polecam serdecznie.

Pytanie do czytelniczek- czy mogłybyście stwierdzić, że jesteście Królowymi życia? Co oznacza dla Was być Królową życia? Czy w Waszym środowisku wiele jest takich kobiet? 

"Stulecie Winnych. Ci, którzy wierzyli"- Tom III

Przykro mi,że przygoda z klanem Winnym dobiegła już końca. Tom III był dla mnie nie lada wyzwaniem- nowi bohaterowie i nowe wątki utrudniały czytanie, gubiłam się przy niektórych fragmentach. Na końcu książki znajduje się drzewo genealogiczne, które ułatwia przyswojenie wszystkich postaci- w końcu rodzina Winnych to potężny klan. 

Historia jest nadal ciekawie opowiedziana, a napięcie trzymane na wysokim poziomie. 

Razem z bohaterami przeżywamy stan wojenny, w jaki sposób Winni i inni Polacy radzili sobie w tych trudnych czasach. Oczami dziecka doświadczamy, co znaczyło zjeść gumowego żelka czy dzielić się z rodzeństwem kostką czekolady. 

Rodzina Winnych powiększa się o kolejne bliźniaczki- Julię i Urszulę. Podobnie jak w przypadku Anny i Marii, dziewczynki wykazują zupełne różne charaktery. Główny wątek stanowi miłość Julii i Jeremiego, który urodził się tego samego dnia. Zakochani znają się od dzieciństwa, reprezentują inne światy, ale ich planety zderzą się szczęśliwie po wielu perypetiach. Jakie perypetie mam na myśli? Strzelanina, ucieczka sprzed ołtarza, emigracja...Jeremi związany jest z mafią Pruszkowską, dodaje to pikanterii całej powieści, ponieważ czytelnik poznaje jej członków, sposób, w jaki działali etc.

Czytając myślałam o Ani i wyczekiwałam fragmentów z nią związanych. Zdradzę tylko, że Ania dożyje 100 lat i spotka się z Pawłem, który niestety umrze na raka skóry. Anna jest osobą bardzo szanowaną nie tylko przez swoją rodzinę, ale również społeczeństwo- występuje w szkole, gdzie opowiada o II wojnie światowej. Pomyślałam sobie, jakie to musi być cudowne- mieć 100 lat, cieszyć się zdrowiem, być sprawnym umysłowo oraz szczęśliwym z wnukami, prawnukami, świętować rodzinne uroczystości. Anna doświadcza tego wszystkiego.

Powieść kończy się w czasach współczesnych- Facebook, praca w korporacji, późne macierzyństwo, dredy...

A. Grabowska pokazała jak niezwykle silną, a jednocześnie kruchą istotą jest kobieta. Pisarka pięknie przedstawiła kobiece role społeczne: matka-córka, siostra-siostra, matka-babcia. Są one uniwersalne. Losy rodziny Winnych podzieliło wiele innych rodzin polskich, sprawia to, że powieść jest jeszcze bliższa mojemu sercu.

Powieść zaczarowała mój umysł, a pisarka zdobyła moją sympatię, co oznacza, że z przyjemnością sięgnę po jej inne dzieła. Chciałabym, żeby saga doczekała się ekranizacji i żeby każdy ją przeczytał, w końcu będę mogła wymienić się czytelniczymi wrażeniami.

Olej kokosowy, jego właściwości i zastosowanie

Szkoda,że o oleju kokosowym dowiedziałam się tak późno, ale lepiej późno niż wcale. Można na nim smażyć, używać do pieczenia, zamiast balsamu czy kremu nawilżającego do cery i ciała, a także sprawdza się na niektórych typach włosów, nisko-porowatych. Są to podstawowe informacje, którymi dysponuje każdy. Postanowiłam pójść krok dalej, by dowiedzieć się więcej na ten temat i w moje ręce wpadła książka Johanny Jung Kokosöl. Das ganzheitliche Superfood für mehr Vitalität, jüngeres Aussehen und eine schlankere Taille. W tym poście dzielę się z Wami tym, co przeczytałam w tej publikacji. Podkreślam, iż jestem z wykształcenia filologiem, a nie lekarzem czy biochemikiem, a żywienie człowieka to moje zainteresowanie. 

Warto jednak pamiętać, że na rynku mamy dwa rodzaje oleju kokosowego- rafinowany i nierafinowany. Olej rafinowany pozbawiony jest nie tylko zapachu i smaku, ale również substancji odżywczych. Prawdziwym królem jest oczywiście nierafinowany olej kokosowy, dlatego nie dajcie się zwieść i czytajcie etykiety na opakowaniach. 

Gdy otwieramy słoik z olejem kokosowym, czujemy przepiękny, naturalny, egzotyczny zapach, który potrafi przenieść na jakąś egzotyczną wyspę.

Zabieram Was zatem na taką egzotyczną wyprawę.

Olej kokosowy to multitalent. Ma pozytywny wpływ na przemianę materii, pomaga w pracy układu trawiennego, wspomaga procesy chudnięcia. Olej kokosowy znalazł zastosowanie w przypadku takich chorób jak nadciśnienie czy cukrzyca. Jeżeli zagości na stałe w naszym jadłospisie, odwdzięczy się nam w postaci dobrego samopoczucia i dodatkowej energii, potrzebnej do walki z trudami dnia codziennego. Oprócz licznych właściwości prozdrowotnych upiększa naszą urodę- przeciwdziała procesom starzenia się skóry, nawilża suchą skórę, działa leczniczo na trądzik, wspomaga wzrost włosów, rzęs, paznokci, działa przeciwłupieżowo. Jak widać wachlarz zastosować jest bardzo bogaty.

Tłuszcz to nie tłuszcz! Nie chodzi tylko o rozróżnienie tłuszczów na nasycone i nienasycone, ilość tłuszczu w naszej diecie ma również ogromne znaczenie. Olej kokosowy składa się z nasyconych kwasów tłuszczowych. Łańcuchy tych kwasów tłuszczowych są średniej długości.Przez to,że są one krótkie nie potrzeba tylu enzymów i energii do ich rozpadu- trzustka nie jest tak obciążona.  Są one rozpuszczalne w wodzie, przez krwiobieg dostają się do wątroby, gdzie przetwarzane są na energię. Olej kokosowy jest więc zdrowy dzięki swej budowie.  

1. Mniejsze BMI. Olej kokosowy składa się z krótkich i średnich łańcuchów tłuszczowych, są one inaczej metabolizowane niż długie łańcuchy kwasów tłuszczowych, dlatego konsumpcja oleju kokosowego wpływa korzystnie na redukcję wagi. W roku 2001 japońcy naukowcy przeprowadzili badania na grupie 78 osób, które zostały podzielone na dwie grupy. Dwie grupy otrzymywały takie same posiłki-  grupa A - 60 g kwasów tłuszczowych o średnich łańcuchach, grupa B 60 g kwasów tłuszczowych o długich łańcuchach. W obu grupach odnotowano spadek wagi, ale w grupie A spadek wagi był wyższy. Nie był to tylko ten pozytywny efekt, spadek poziomu tkanki tłuszczowej również był wyższy- a przy redukcji chodzi przede wszystkim o spaleniu tłuszczu,a nie mięśni. Inne badania C Beerman wykazały, że krótkie łańcuchy kwasów tłuszczowych podkręcają metabolizm, przez co spalamy więcej kalorii.

2. Gotowanie, smażenie, pieczenie. Olej kokosowy nie zmienia swojej struktury chemicznej, w wysokich temperaturach jest stabilny, dlatego nie jest toksyczny. Zamiast margaryny do ciast,do deserów, smoothies, do smażenia mięs, można dodać go do kawy lub herbaty. Osobom z nadwagą autorka poleca spożyć łyżeczkę oleju kokosowego przed posiłkiem. U sportowców w posiłku potreningowym nie może zabraknąć również oleju kokosowego, gdyż pomaga on spalić tłuszcz, budować mięśnie i uregulować poziom hormonów.

3. Działanie antybakteryjne, antywirusowe i przeciwgrzybicze. Olej kokosowy składa się w 50 % z substancji zwanej Laurin ( z. niem. ), która w cele ludzkim przekształca się w Monolaurin ( z.niem.) . Walka z bakteriami i wirusami możliwa jest dzięki tej substancji. 

Dzięki 6 % zawartości kwasu kaprynowego olej kokosowy działa na bakterie przenoszone drogą płciową. J. Jung poleca w swojej książce higienę miejsc intymnych za pomocą oleju kokosowego lub w przypadku zakażenia grzybiczego- namoczenie tamponu w oleju kokosowym i trzymanie w pochwie przez pół godziny. Olej kokosowy przeciwdziała grzybicy układu pokarmowego, która korzystne warunki rozwoju zawdzięcza braku zróżnicowanej diety, stresowi oraz przyjmowaniu antykoncepcji hormonalnej. 

4. Łagodzi problemy zdrowotne u mężczyzn-  przerost prostaty, gdyż reguluje pracę hormonów.

5. Skuteczny środek do walki z nadciśnieniem i cholesterolem. Cholesterol wzrasta, gdy organizm wykazuje wysoki poziom zatłuszczenia, szczególnie wokół organów wewnętrznych-serca czy wątroby.

6. Wydajna absorpcja substancji odżywczych. Witaminy A, D, E i K zostaną lepiej przyswojone przez organizm, wrasta szansa, że nasz organizm może lepiej przyswoić te witaminy. 

Rola oleju kokosowego w kosmetologii

1. Olej kokosowy chroni skórę przed czynnikami zewnętrznymi, zawarte w nim naturalne antyoksydanty tworzą płaszcz ochronny na naszej skórze.

2. Działanie nawilżające. Olej kokosowy sprawia,że skóra zostaje na długi czas jedwabiście gładka, naprawia uszkodzoną warstwę skóry, zatrzymuje wodę, by chronić ją przed wysuszeniem. Szczególnie sucha miejsca- skóra na łokciach wymaga odpowiedniego natłuszczenia i nawilżenia.

Autorka podaje przepis na masełko do ciało: 1 filiżanka oleju kokosowego, 1 łyżka stołowa witaminy E w płynie, kilka kropel olejku lawendowego. Wszystkie składniki należy wymieszać w blenderze, a gotowe masełko przełożyć do szczelnego słoika. Masełko należy przechowywać w temperaturze pokojowej. 

3. Działanie anty-aging. Dzięki wysokiej zawartości białka pomaga zachować zdrowe komórki, chroni przed wolnymi rodnikami.

4. Zwalcza trądzik dzięki działaniu antybakteryjnemu. J.Jung podaje kolejny przepis: 1/8 filiżanki oleju kokosowego, 2-5 kropelek olejku z drzewa herbacianego. Olej kokosowy rozpuszczamy, dodajemy olejek z drzewa herbacianego, dobrze mieszamy. Przechowujemy w lodówce i dozujemy pipetką.

5. Ujędrnia i napina skórę, działanie antycellulitowe. Przepis na peeling: 400 g oleju kokosowego, 200 g brązowego cukru, 100 g miodu. Rozpuścić olej, dodać pozostałe składniki, wymieszać dobrze, przechowywać w słoiku.

6. Olej kokosowy jako produkt do demakijażu.

7. Olej kokosowy jako produkt do pielęgnacji ust, rzęs, skórek wokół paznokci, paznokci.

8. Olej kokosowy jako dezodorant: łyżka stołowa wosku pszczelego, łyżka stołowa masła shea, łyżka oleju kokosowego, 1/2 łyżki proszku do pieczenia, 5 kropelek eterycznego olejku cytrynowego, 5 kropelek eterycznego olejku rozmarynowego. Wosk pszczeli, olej kokosowy i masło shea rozpuścić w kąpieli wodnej, dobrze wymieszać, dodać proszek do pieczenia, ostudzić mieszankę i  dodać olejki.

9. Zdrowe i lśniące włosy bez łupieżu. Olej kokosowy można stosować wraz z miodem i awokado jako maseczki do włosów i skalpu.

Inne zastosowanie oleju kokosowego

1. Przy alergiach na pyłki można rozprowadzić olej kokosowy do dziurki od nosa olejem kokosowym.Zamiast na śluzówce pyłki będą się osadzać na oleju kokosowym. Przy tej metodzie trzeba regularnie czyścić i smarować na nowo.

2. Olej kokosowy można stosować jako maść na skaleczenia, zadrapania, ranki etc, gdyż jak wyżej opisane wykazuje właściwości antybakteryjne.

3. Olej kokosowy likwiduje nieprzyjemny zapach z jamy ustnej i ma działanie wybielające zęby. Wystarczy płukać nim jamę ustną tak,by olej dotarł również do przestrzeni międzyzębowych.

4. Środek polerujący meble.

Jeżeli mieliście jakieś wątpliwości co do oleju kokosowego, mam nadzieję,że udało mi się je rozwiać, a tym samym przekonać Was do zaprzyjaźnienia się z tym superfood. Jestem ciekawa, czy znacie jego inne właściwości, piszcie śmiało, uzupełnimy listę. 

"Stulecie Winnych. Ci, którzy przeżyli", tom I - wrażenia czytelnika

Kiedy zaczynam przygodę z nową lekturą, lubię poznać najważniejsze fakty z życiorysu jej pisarza lub pisarki. Zawsze fascynował mnie fakt, że wielu literatów z wykształceniem medycznym wydaje świetne powieści (Henryk Sienkiewicz, Michaił Bułhakow, Aghata Christie). Autorka III tomowej sagi zdradza w jednym z wywiadów, że miała więcej do powiedzenia w literaturze niż medycynie. Link do wywiadu podaję poniżej:

http://polacyniegesi.qs.pl/wywiad-albena-grabowska/

Pani Ałbena Grabowska, neurolog i epileptolog stworzyła wspaniałą trylogię- losy jej członków wzruszają, pouczają i wstrząsają. Jednym słowem Winnych nie da się nie lubić.

Przenosimy się do roku 1914, do podwarszawskiego Brwinowa. Historię rozpoczyna radosne i jednocześnie tragiczne wydarzenie- na świat przychodzą bliźniaczki, Anna i Maria,jednak podczas tego ciężkiego porodu umiera ich matka, Katarzyna. Stanisław, ojciec i stolarz, długo będzie nieszczęśliwy i samotny, ale pomoc w wychowywaniu licznego potomstwa (  łącznie 2 pary bliźniaków-dwóch chłopców i dwie dziewczynki) niosą jego rodzice, Bronisława i Antoni. Ważną rolę odegrała również Andzia, gospodyni, przyjaciółka rodziny,a w przyszłości żona Stanisława, która od narodzin dziewczynek traktowała je jak własne. Wybuch I wojny światowej zmieni życie wszystkich, Antoni, zniknie na kilka lat, jedynie Anna, która posiadała niezwykły dar przewidywania wydarzeń, oznajmi jego powrót. 

W pierwszym tomie czytelnik poznaje każdego bohatera i ich relacje.Jestem zachwycona portretem psychologicznym postaci literackich stworzonych przez panią Ałbenę Grabowską, a w szczególności kobietami. Pisarka podkreśla w wywiadzie, że to jeden z atutów jej powieści, potwierdzam ten fakt. Akcja powieści toczy się na wsi- czytelnik ma możliwość zbadania życia wiejskiego, gdzie zwierzęta hodowlane mają imiona, a na obiad podawane są ziemniaki ze skwarkami. Piękny obraz wiejskiej sielanki. Ludzie radzili sobie sami- chociażby poród Anny i Marii, który przyjmowała nie położna,a chłopka, która nabrała już w tej dziedzinie doświadczenia.  

Rodzina Winnych jest rodziną wielopokoleniową-w pierwszej części występują trzy pokolenia, Bronisława i Antoni, jako najstarsze pokolenie, Stanisław i wraz ze zmarłą małżonką Katarzyną oraz dwie pary bliźniaków. Przedstawiony został wyraźny podział ról- kobiety zajmowały się domem, wychowywały dzieci, a mężczyźni pracowali na roli, naprawiali meble, walczyli na wojnie.

Na mój szczególny podziw zasługuje pani Bronisława, nie tylko chłopka, ale kobieta o wielkim sercu, intuicji, która nigdy jej nie zawiodła, bardzo pracowita i pomocna, mądra i oczytana. Przypominała mi moją babcię, jej postać skłoniła mnie do refleksji, jak ważną rolę w rodzinie pełni babcia. Bronia to miłośniczka powieści Przeminęło z wiatrem, doskonała kucharka i pani domu. Po śmierci Katarzyny przejęła liczne obowiązki na siebie, które pilnie wykonywała aż do śmierci. Szczególną więź emocjonalną nawiązała ze swoją wnuczką Anną. 

Anna i Maria, siostry, bliźniaczki, ale jakże różne od siebie. Anna, była słabszym dzieckiem, z prostymi rudymi włoskami, Maria, kręcona rudowłosa. Anna w przeciwieństwie do Marii była spokojniejsza i skromniejsza. Anna jest moją ulubioną bohaterką- jej losy śledziłam z zapartym tchem. Poróżni je miłość do jednego mężczyzny, szkolnego kolegi, Pawła. Przyznam, że w pierwszej części był to dla mnie jeden z najciekawszych wątków. Otóż Paweł kochał się ze wzajemnością w Annie, spotykali się potajemnie nad jeziorem w lesie. Anna chciała kontynuować naukę w Warszawie, Paweł nalegał na ślub. Do ich ślubu jednak nie doszło, bowiem Maria odebrała Annie Pawła. Rozwinięcie tego wątku nastąpi w drugim tomie. 

W pierwszej części mamy również do czynienia  z wielką tajemnicą ukrywaną przez Stanisława,co czyni powieść jeszcze bardziej intrygującą. Po śmierci Katarzyny znalazł pocieszenie w ramionach swojej bratowej, zakochał się w niej, chciał poślubić. Pikantnych scen ich aktów miłosnych nie sposób zapomnieć. Nie zostaną jednak razem, dlaczego, nie zdradzam...

Lektura tej powieści sprawiła, że w ciągu zabieganego dnia krążyłam myślami wokół Brwinowa, przeżywałam wszystkie wydarzenia i czytałam rano, i w nocy. Polecam ją każdemu i zachęcam do rozpoczęcia przygody z rodziną Winnych. Pomimo wielu wątków powieść jest bardzo spójna, co pozytywnie zaskakuje. W obliczu I wojny światowej bohaterowie przeżywają miłość, tragedie, narodziny, śmierć, niektóre więzi rodzinne wzmocnią się, inne rozluźnią... Moim zdaniem to perełka literacka, jej język jest prosty, a zarazem piękny. Znajdziecie w niej ciepło, które Was otuli niczym kołderka.

Moja jaglana przygoda

Szukając informacji na temat kaszy jaglanej często napotykałam się na określenie królowa kasz. Wiele osób nie potrafi nawet rozróżnić rodzajów kasz- to ta żółta, źle ugotowana i nieprzyprawiona smakuje tak sobie. Czym zasłużyła sobie zatem na ten chwalebny tytuł? W studenckim barze zawsze była kasza gryczana lub krupnik z pęczniakiem,ale żeby coś z kaszą jaglaną? A co z tą królową? Śmiało mogę powiedzieć, że przeżywa właśnie swój renesans na polskich talerzach.

W tym poście chciałabym zachęcić Was do włączenia kaszy jaglanej na stałe do Waszego jadłospisu, do kulinarnych eksperymentów z tym produktem, przedstawię Wam moje cztery ulubione przepisy z kaszą jaglaną. Zaznaczam, iż nie jestem z wykształcenia dietetykiem ani biochemikiem,a przedstawione fakty opieram na książce pana Marka Zaremby Jaglany detoks, do której przeczytania serdecznie Was zachęcam oraz na własnych przemyśleniach.

Pamiętaj, by żyć, czyli refleksje po "Minimalizm dla zaawansowanych,czyli jak uczynić życie jeszcze prostszym",A.Mularczyk-Meyer

Po raz pierwszy z pojęciem minimalizmu zetknęłam się na platformie YouTube, a najczęściej wyświetlane hasła to - minimalizm w mojej szafie czy minimalizm kosmetyczny. Dotyczy to zatem między innymi strefy materialnej i stanu posiadania rzeczy,a jego celem jest uporządkować i oczyścić przestrzeń. W końcu każdy zna aforyzm "mniej znaczy więcej". Minimalizm okazuje się być mieczem na marketing, który jest wszechobecny i agresywny, co dobitnie podkreśla autorka książki. Minimalizm to jednak nie tylko aspekt materialny, minimalizm obejmuje stan świadomości, skłania do refleksji nad sobą i nad własnym życiem. Dobra materialne są w końcu po to, by z nich korzystać,ale co dzieje się, gdy zakupoholizm rekompensuje nam pewne braki czy daje też poczucie bezpieczeństwa? 

Najbardziej interesujące okazuje się, co gra w duszy człowieka, który chwyta się nowych zajęć, szuka nowych inspiracji, bodźców, nie ma czasu na nic- naprawdę nie ma czasu na nic.